Het Rode Kruis kreeg toen de opdracht om gesneuvelde soldaten te zoeken en hun lijken te begraven. De burgemeesters tijdens de oorlogsjaren, Jan Van Poppel & Jan Goris, zochten hiervoor vrijwilligers. Al de lijken van de gesneuvelde soldaten werden naar de kerk van de Voorheide gebracht. Daar werden zij begraven.
Vijf dagen later moesten ze echter alle lijken terug opgraven, want de Duitse soldaten moesten toen afzonderlijk begraven worden.
Een andere taak van de rodekruisvrijwilligers was het verwittigen van familieleden aangaande krijgsgevangenen. Ook het informeren van de familie van gesneuvelde en achtergebleven soldaten behoorde tot de taak van de RK-vrijwilligers. Plaatselijk hadden de rodekruismensen niet echt veel werk, maar in steden waren er vaak handen te kort om al het oorlogsleed te lenigen.
Op het einde van de oorlog kwam het in Arendonk tot een verschrikkelijk treffen tussen mensen op de Voorheide en Vlaamse SS-ers. Ook hierover gaan verschillende verhalen de ronde.
Feit is wel dat hierbij veel mensen het leven lieten. Ter nagedachtenis aan hen werd een gedenksteen opgericht langs de Grens in Arendonk.
Deze gedenksteen werd geregeld door het Arendonks Rode Kruis. Hiervoor organiseerden de vrijwilligers een omhaling in gans Arendonk. Na de oorlog draaiden de aktiviteiten op een laag pitje. Margriet Van Reusel hield zich voornamelijk bezig met lesgeven, maar daar bleef het dan ook bij.
